Grand Seiko is voor mij het bewijs dat perfectie geen luide stem nodig heeft. Wie er één in het licht draait en die wijzerplaat ziet oplichten, snapt meteen waarom liefhebbers er zo lyrisch over zijn.

Het begon in 1960, toen Seiko een horloge wilde maken dat het tegen de beste Zwitserse uurwerken kon opnemen. Dat werd Grand Seiko: geen sublabel voor de show, maar een interne lat die telkens hoger kwam te liggen. Sinds 2017 staat Grand Seiko volledig op eigen benen als zelfstandig merk.

Wat het merk zo bijzonder maakt zit in de afwerking. De kasten en wijzers worden met de hand gepolijst volgens de Zaratsu-methode, waarbij het vlak tegen een draaiende schijf wordt gehouden tot het spiegelvlak is — zonder ook maar de kleinste vervorming. Daar komt de ontwerpfilosofie uit 1967 bij, die voorschrijft dat vlakken vlak zijn en licht zuiver weerkaatst. Je ziet het pas echt als je het horloge beweegt.

Technisch gaat Grand Seiko zijn eigen weg. Naast klassieke automaten en hoogfrequente uurwerken is er de Spring Drive: een aandrijving met een gewone veer, maar geregeld door een elektronische rem. Daardoor glijdt de secondewijzer volkomen vloeiend rond, zonder tik. Wie dat één keer heeft gezien, vergeet het niet meer.